ما یک الگوی پنجمرحلهای برای تمرین طراحی کردیم و در بالاترین نقطه با یک پرسش چالشبرانگیز روبرو شدیم: وقتی کسی تمرین را متوقف میکند، چه اتفاقی میافتد؟
Ibrahim Elkobeissi · · 5 min read ·

نردبان مهارت
توسعهٔ مهارت در کارهای هماهنگی، در اتاق آموزش اتفاق نمیافتد. بلکه در محیط کار، در لحظات بین مراقبت از بیماران، در اصلاحات پس از یک موقعیت دشوار و در بازبینی آرام در پایان شیفت رخ میدهد. یک دورهٔ یکروزه، یک هماهنگکننده نمیسازد؛ همانطور که دو سال کار بدون اینکه کسی متوجه عملکرد او شود، کافی نیست.
ما از یک نردبان تمرینی پنجمرحلهای بر اساس مدل Dreyfus برای اکتساب مهارت استفاده میکنیم. این پنج مرحله عبارتند از: یادگیری، اجرا، ثبات، تسلط و مرجع بودن برای همکاران. هر مرحله توصیف میکند که یک هماهنگکننده چگونه با یک مهارت در ارتباط است، نه اینکه چه مدت کار کرده یا در یک آزمون چه امتیازی کسب کرده است.
- یادگیری. او میداند که آن مهارت وجود دارد و میتواند آن را توصیف کند، اما هنوز آن را تحت فشار امتحان نکرده است.
- اجرا. او آن را امتحان کرده است، اما هنگام انجام کار باید آگاهانه به آن فکر کند.
- ثبات. او بدون نیاز به یادآوری، آن را اجرا میکند. این مهارت بخشی از کار عادی اوست، نه تکنیکی که به صورت موازی اجرا کند.
- تسلط. او مهارت را با موقعیتهایی که در توصیف اولیه پوشش داده نشده بود، تطبیق میدهد. او میتواند توضیح دهد چه چیزی را تغییر داده و چرا.
- مرجع بودن برای همکاران. او همان فردی است که دیگران هنگام گیر کردن در آن مهارت، سراغش میآیند. او میتواند آن را نمایش دهد، انواع حالتهای آن را توضیح دهد و بدون نمایشی کردن، اشتباه دیگران را اصلاح کند.
تأیید دورهای، نه یک آزمون واحد
Moving from one step to the next requires confirmation at four intervals: 7, 14, 28 and 56 days. A coordinator who applies a practice correctly on a Tuesday and again the following Tuesday, then again two weeks later, then again a month after that, has four data points. Each confirmation is a round observation, not a formal assessment. It is a note by a coordinator or a programme manager that says: I saw her do this, in this situation, in this way.
چرا چهار بار؟ یک مشاهده ثابت میکند که آن مهارت یک بار انجام شده است. چهار مشاهدهٔ دورهای نشان میدهد که آن مهارت به بخشی از شیوهٔ کار فرد تبدیل شده است. فاصله زمانی اهمیت دارد. انجام چهار تأیید در یک هفته، فقط عملکرد را در یک مقطع زمانی نشان میدهد، اما چهار تأیید در طول هشت هفته نشان میدهد که آن مهارت پایدار مانده است.
ارتقاء مستلزم بینقص بودن در هر مرحله نیست. بلکه مستلزم این است که مهارت قابل مشاهده باشد، در حال استفاده باشد و فاصلهٔ زمانی بین تأییدها افزایش نیابد.
پرسش اصلی
زمانی که یک هماهنگکننده به مرحلهٔ «مرجع بودن برای همکاران» میرسد، نردبان دیگر جایی برای رفتن ندارد. این طراحی سیستم است. مرحلهٔ پنجم یک رتبه نیست، بلکه توصیفی از عملکرد است. او همان فردی است که دیگران سراغش میآیند؛ و این وضعیت تغییر نمیکند مگر اینکه او دیگر آن فرد نباشد.
و اینجا بخش دشوار ماجراست: اگر او دیگر آن فرد نباشد چه؟
یک هماهنگکننده در مرحلهٔ مرجع، برای سه ماه مرخصی میگیرد. وقتی بازمیگردد، شرایط تغییر کرده است. موقعیتهای جدیدی پدید آمدهاند که او بخشی از آنها نبوده است. برخی از تکنیکهای خاصی که او در آنها تسلط داشت، اکنون توسط تیم به شیوهٔ دیگری انجام میشود. او هنوز با تجربه است، اما دیگر آن «مرجع» نیست.
بازگرداندن او به مرحلهٔ سوم اشتباه است؛ زیرا دانش واقعی او را نادیده میگیرد و این پیام را میدهد که غیبت، جریمه دارد. نگه داشتن او در مرحلهٔ پنجم نیز اشتباه است؛ زیرا به بقیه تیم میگوید که این مرحله معنایی دارد که دیگر برای او معنایی ندارد.
کاری که ما انجام میدهیم: علامتگذاری، نه تنزل رتبه
A practice not seen for twice its confirmation interval is marked as needing a fresh look. The confirmation interval for step five is 56 days. If a coordinator has not been observed in that practice for 112 days, the system marks it. Not as a demotion. As a question: is this practice still active?
این علامت، راه را برای گفتگو باز میکند. هماهنگکننده و مدیر او تصمیم میگیرند که آیا آن مهارت هنوز استفاده میشود، آیا تغییر کرده است یا آیا به یک بازدید دورهای جدید نیاز دارد. تصمیم با آنهاست. سیستم علامت میزند؛ انسانها تصمیم میگیرند.
این اصل — سیستم سازماندهی میکند، انسانها تصمیم میگیرند — مختص این قابلیت نیست. این قانونی است که ما در کل محصول اعمال میکنیم. دادهها میتوانند به شما بگویند که یک مهارت در چهار ماه تأیید نشده است، اما نمیتوانند بگویند که آیا این موضوع اهمیت دارد یا خیر. این فردی که هر روز در آن محیط کار میکند، میتواند پاسخ دهد.
پرسش بیپاسخ
ما یک پرسش حلنشده دربارهٔ نردبان داریم و آن را باز نگه داشتهایم، زیرا هنوز برنامههای کافی برای پاسخگویی دقیق به آن ندیدهایم.
آیا یک سطح واحد باید به سه سیگنال مجزا تقسیم شود؟
این سه سیگنال عبارتند از: تسلط اثباتشده (همان چهار تأیید با فواصل زمانی مشخص)، تمرین اخیر (اینکه آیا تمرین در بازه زمانی استاندارد مشاهده شده است یا خیر)، و وزن شواهد (تعداد کل تأییدهای موجود در سوابق، به عنوان شاخصی تقریبی برای عمق تسلط).
تفکیک این موارد به مدیر اجازه میدهد تفاوت میان هماهنگکنندهای که تسلط عمیق و سوابق طولانی دارد اما اخیراً مشاهده نشده است، با هماهنگکنندهای که با کمترین تأییدیه سریعاً به این مرحله رسیده، تشخیص دهد. مورد اول احتمالاً دچار افت مهارت شده است؛ مورد دوم هنوز ثابت نکرده که مهارتش پایدار است.
دلیل اینکه هنوز طراحی را تغییر ندادهایم این است که تبدیل یک عدد به سه عدد، بار شناختی جدیدی را به مدیر تحمیل میکند. سه سیگنال لزوماً کاربردیتر از یک عدد نیستند. ما پیش از تصمیمگیری درباره اینکه چه چیزی (اگر قرار باشد چیزی اضافه شود) اضافه کنیم، در حال بررسی نحوه استفاده مدیران برنامه از دادههای فعلی هستیم.
ما زمانی تصمیم خواهیم گرفت که اهمیت این مسئله را در عمل مشاهده کرده باشیم، نه زودتر از آن.
Reflection یک فرآیند پنج مرحلهای را برای هماهنگکنندگان خط مقدم اجرا میکند: ثبت مشاهدات بر اساس نام، پیگیری تأییدیهها در فواصل زمانی مناسب، و ایجاد هشدار (به جای تنزل رتبه) زمانی که یک شیوه کاری نیاز به بازنگری دارد. مدیران برنامه مسیر هر هماهنگکننده را مشاهده میکنند، اما هماهنگکنندگان فقط مسیر خودشان را میبینند. ببینید این سیستم چگونه برای بیمارستانها و مراکز پزشکی کاربرد دارد.
منابع
- Mind Over Machine: The Power of Human Intuition and Expertise in the Era of the Computer. Free Press, 1986.
- Spaced Repetition and Learning. Cognitive Psychology Review, 2008.
نظرات
ادغام شده در ROADYOM Reflection
بیشتر بدانید
